De vloek van het huwelijk

Posted on 12 april 2011

0


“Now those memories come back to haunt me”, zingt Bruce Sprinsteen in zijn beroemde hit The River. Zijn herinnering aan verliefde tijden met zijn vrouw zijn een vloek geworden. 
Blue Valentine roept een opvallend vergelijkbaar verdriet op. En is bijna net zo mooi.

Verpleegster Cindy verschuilt zich in haar vrije tijd achter haar zonnebril. Haar man Dean heeft of een peuk aan zijn lip hangen of hij zit aan het bier. De acteurs Michelle Williams en Ryan Gosling spelen archetypes. Zij ruimt op, terwijl hij loopt te dollen met hun zesjarige dochter. De man is losbandig en de vrouw is streng. Toch zijn het de acteurs die dit relatiedrama tot zo’n mooie film maken. Regisseur Derek Cianfrance liet de twee hoofdrolspelers ter voorbereiding op de rol een aantal weken samenleven om een intenser samenspel te creëren. Aan de manier waarop Williams en Gosling in hun rol teleurstelling, verdriet én woede uiten over een mislukt huwelijk is dit af te zien. Jezelf Identificeren met de hoofdrolspelers is niet ingewikkeld.

Blue Valentine gaat over een man en een vrouw die als tieners bij elkaar kwamen. Zij zwanger van een vervelend vriendje, hij de prins die haar redt. Ze besluiten samen de weg van het huwelijk in te gaan, de weg die meerdere keren gevisualiseerd wordt en symbool staat voor het leven. Cindy wordt verpleegster in plaats van dokter. Dean is door de drank niet meer de gepassioneerde verhuizer, al maakt hij nog steeds muziek.

Het verhaal begint langzaam. We krijgen een beeld van het leven van Cindy, Dean en dochter Frankie. Na pas een half uur krijgen we de eerste flasback te zien van de tijd waarin het duo elkaar ontmoette, zo’n zes jaar geleden. Deze flashbacks volgen elkaar in een steeds rapper tempo op en zorgen voor een hevige confrontatie met de realiteit. De regisseur versterkt de hevigheid door een duidelijk verschil aan te brengen in heden en verleden. De liefde is rood en het heden is blauw. Het verleden wordt gefilmd met speelse en schokkerig camera’s terwijl in het heden op vermoeide gezichten wordt ingezoomd.

Er moet gezegd worden dat Blue Valentine soms weinig subtiliteit laat zien. Soms zijn de overgangen van verleden, van geluk naar ongeluk wel iets te eenvoudig gevonden. Want natuurlijk zitten er obstakels in een huwelijk. Toch is de film een aanrader. De universele personages zorgen voor een confronterende ervaring die kracht geven aan de betekenis van het verhaal. Sprookjes eindigen vaak in een vloek.

Advertenties
getagged:
Posted in: Film