Eenzaam in Bogota

Posted on 10 mei 2011

0


Karen llora en un bus is een themafilm op het Latin American Film Festival (LAFF) in Utrecht. Het Colombiaanse verhaal behoort op dit evenement tot de categorie ‘dolende dertigers’. Karen verlaat haar man en gaat op zoek naar een eigen identiteit. Gelukkig is de film van debutant Gabriel Rojas Vera veel meer dan dit. Bogota speelt een grote rol.

Het hoofdpersonage van de film huilt, zoals de titel vermeldt, in een bus. Karen is op weg naar Bogota om een eigen leven op te bouwen. Ze heeft geen geld, enkel een kleine koffer met bezittingen. Wanneer ze in het oude centrum van de stad aankomt, betrekt ze een schamel appartement. In de gedeelde douche lopen kakkerlakken. Logisch dat ze een traantje wegpinkt.

De acteerkunst van Angela Carrizosa lijkt tegen te vallen omdat ze niet zo goed is in huilen. De busscene lijkt een te geënsceneerde setting. Of is dit een spel van de regisseur? Want wanneer Karen uiteindelijk er voor kiest om te huilen om geld bij mensen los te peuteren, is er geen verschil te ontdekken. En de actrice komt juist zo realistisch over in de resterende negentig minuten. Overtuigend in haar geluk, maar uiteindelijk egoïstisch om te overleven.

Het verhaal van Karen verloopt traag, iets dat vaker het geval is bij de Latijnse films die traditiegetrouw een circulaire vertelstructuur hebben. Maar Karen llora en un bus is een prachtfilm omdat het op bijzondere wijze een land laat zien dat met een probleem strubbelt. De geëmancipeerde vrouw past niet in het beeld van een traditioneel land.

Dit wordt duidelijk aan de hand van veel symboliek. Soms iets te overdadig en voorspelbaar, maar in dienst van het verhaal. Karen leest Ibsen, de Noorse schrijver die de tegenstelling tussen een oude moraal en onafwendbare evolutie thematiseerde. Hiermee probeert de vrouw zich af te zetten en dit proces is verre van romantisch. Om te overleven moet ze – alle schaamte voorbij – bedelen om geld.

De transitie in moraal is ontroerend in de korte passage waarin Karen haar moeder – afkomstig uit de provincie – bezoekt die niet wil begrijpen dat haar dochter een rijke man verlaten heeft. Is het harde werken om hogerop te komen dan niet voor niets geweest? Karen blijkt te breken met een trend waar haar moeder zich haar hele leven hard voor heeft gemaakt.

Karen llora en un bus laat de eenzaamheid zien in een stad, het individualisme dat het hoofdpersonage omarmt is niet romantisch noch bevredigend, maar het is haar enige bestaansrecht.

Advertenties
getagged:
Posted in: Film