A Seperation

Posted on 16 augustus 2011

2


Een ruzie geeft geen winnaar. Een universeel moraal dat in A Separation aan het licht wordt gebracht. Hoewel de film ons een kijkje in de Iraanse cultuur geeft, levert dit beeld van ruzie een pijnlijke herkenning op.

Nader en Simin zitten bij de rechter om een scheiding aan te vragen, althans dat is wat Simin wil. Ze zouden Iran verlaten, maar Nader heeft besloten zijn aan alzheimer lijdende vader niet achter te laten. Met dit toekomstperspectief kan Simin niet leven. De rechter wordt in deze openingsscene letterlijk door de camera verbeeld omdat de twee hoofdrolspelers de camera in kijken, de plek waar de onzichtbare rechter zit. Jij als kijker moet bepalen wat goed of slecht is. Of ligt de waarheid ergens in het midden?

Als toeschouwer blijf je de hele film in deze rol zitten, al krijgt de rechter nog wel een gezicht. De kamer van het rechtsgebouw gaat een belangrijke rol spelen in A Separation, winnaar van de Gouden Beer in Berlijn. Want tussen de nieuwe hulp in huis Razieh en Nader dient zich een conflict voor. Heeft Nader de zwangere vrouw nu wel of niet geduwd? De rechtszaak die zich vervolgens afspeelt laat het rommelige rechtssysteem van Iran zien. De kijker kan zich inleven in een burger uit Iran die zichzelf moet zien te redden, maar tevens de wet van God moet volgen. Regisseur Asghar Farhadi leert ons zo hoe ingewikkeld vrijheid kan zijn.

Symbolisch hiervoor zijn de vele deuren die worden dichtgegooid. Mannen en vrouwen leven in een aparte wereld. En vrouwen moeten voor zichzelf opkomen. Razieh overtreft dit in de film en komt zichzelf daardoor tegen. Maar ook de elfjarige Termeh, dochter van het scheidende echtpaar, leert dit. Haar vader zet haar onder druk wisselgeld bij het tankstation terug te vragen dat ze in eerste instantie niet terug kreeg. Een scene waarmee de regisseur het contrast laat zien tussen een opgroeiend meisje en de strenge wetten van de Iranese samenleving.

Naast dit voorbeeld van subtiele kritiek op het Iraanse systeem geeft A Separation een blijk van herkenning. En dat is vooral te danken aan het goede acteerwerk van Peyman Moaadi (Nader) en Leila Hatami (Simin). De emotie is voelbaar waardoor de kijker voortdurend met de verschillende personages wordt meegetrokken.  De regisseur roept zo vragen op over de betekenis van alledaags drama.

De combinatie van het gezinsdrama en de maatschappelijke thema’s maken de film bijzonder. En hiermee werd op 10 augustus de toon gezet voor de tweede editie van World Cinema Amsterdam. Een editie die aankondigt films geprogrammeerd te hebben met een licht karakter. Dat valt niet helemaal te zeggen van A Separation. Een film die de kijker aan het denken zet, en zoals de regisseur van te voren waarschuwde, je kunt er misschien nog wakker van liggen.

Advertenties
Posted in: Film