Pairon Talle

Posted on 18 augustus 2011

0


“You may be a proud watchman, but you have no idea how to protect yourself.” Dit zijn uiterst pijnlijke woorden van Saroj tegen haar man Bhanu Kumar. Ze trekt hiermee de pleister van een diepe wond. En die wond noemt regisseur Sidharth Srinivasan het Indiase kastensysteem.

Het openingshot van Pairon Talle (Soul of Sand) is verbluffend. Als een surrealistisch schilderij zit Bhanu voor het hek dat toegang biedt tot de silica mijn. De blauwe lucht en het groen van de natuur staan in scherp contrast met de grauwe autobanden die opgestapeld liggen, het grijze gebouw achter het hek, maar vooral Bhanu zelf. Hij zit op een kapotte stoel met een stok in zijn hand, in uniform, de verlaten mijn te bewaken. Hij bewaakt echter alleen een aantal verroeste machines die al vele jaren onaangeroerd zijn.

Trots is Bhanu zeker, maar hij weet geen weerstand te bieden aan zijn baas. Zijn baas die af en toe langskomt en hem beveelt een McDonalds maaltijd te halen. Bhanu moet daarvoor ver naar de stad fietsen terwijl zijn baas ondertussen zijn vrouw verkracht. Schrijnend dat Bahnu alleen de middelen heeft om een verlaten mijn te bewaken, maar niet zijn eigen vrouw. Toch is Pairon Talle niet alleen een dramatisch verhaal over de klassenverschillen in India. De film verandert langzaam in een thriller. De dochter van de baas, Twinkle, gaat namelijk op de vlucht voor haar uithuwelijking. Een levensgevaarlijke vlucht waar Bhanu een rol in gaat spelen.

Pairon Talle onderzoekt de hedendaagse samenleving vanuit het gezichtspunt van een man uit een lage kaste. Iets dat voor een deel geslaagd is. De vasthoudendheid van Bahnu aan de mijn en aan de regels zijn mooi in beeld gebracht. Bijvoorbeeld op het moment dat de hoofdrolspeler op het bankje van de McDondalds zit te wachten op het eten voor zijn baas. De kijker voelt de pijn van een machteloze man.

Maar ergens in de film verplaatst de regisseur zich meer in de gevluchte Twinkle. De spanning loopt op en dit zorgt voor horror. Bloed spuit letterlijk uit lichamen. Iets dat kijkers in de zaal het bewijs van ‘low-budget’ noemden, maar wat eerder een door de regisseur in gang gezette overdrijving is. In de hedendaagse Indiase cultuur vindt horror plaats en dat laat hij op een bloedstollende wijze aan de wereld zien.

Ondanks dat het jammer is dat Bahnu even naar de achtergrond verdwijnt, zorgen de deze spannende scènes voor een goede mix van tragedie en thriller. Maar Bahnu blijft de belangrijkste reden om Pairon Talle te bekijken. De trots van een man is niets waard als hij zich niet kan beschermen. En daar heeft iedereen recht op, lijkt de film te zeggen.

Advertenties
Posted in: Film